To tędy.
Wszystko się skomplikowało.
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Pogubiłem się. Myślałem, że to tędy.
Nie rozumiem. Na pewno tędy?
- Idę za tobą. - Trzeba iść za gwiazdą.
Przestań z tą gwiazdą!
Ostatnim razem szliśmy za zwykłą kometą.
- Wylądowaliśmy w Grecji! - Narzekasz?
A nie było warto? Te plaże, Mykonos!
Piękni, ciekawi ludzie...
To tędy. Mam dobre przeczucie. Chodźcie.
- Przeczucie... - Tego się boję.
- Dalej mieszkają w tej stajence? - Tak.
Nie czepiam się, ale Józef mógłby kupić coś lepszego.
- Za co? - Jest cieślą.
Najgorszym cieślą na świecie.
Poprosiłem go kiedyś o stół.
Był taki krzywy, że podparłem nim swój stary stół.
Nikt nie zna drogi po 30 latach?
To za daleko, Kacprze. Nie da się zapamiętać.
Tylko zwierzęta chodzą na ich przyjęcia.
To Thelma!
- Thelmo! Nie? To nie ona? - Kto, Melchiorze?
To nie Thelma.
- Jaka Thelma? - Znajoma Rzymianka z krzyżowania.
Mieliśmy razem iść do Jezusa.
Zabierasz Thelmę do domu Pana?
Jestem zaproszony. To moja osoba towarzysząca.
Nie bierz poderwanej dziewczyny na rodzinne przyjęcie.
Nikt jej nie zauważy w tym całym zamieszaniu.
Zamieszaniu? To kameralne spotkanie!
- Wąska grupa. - To wkurzające.
- Co? - Chodzimy na chrzciny,
- pępkowe, panieńskie. Jak stare panny. - Gadasz głupoty. Chodźmy.
- To męczące. - Co?
Długa droga, kupowanie prezentów...
Kupowanie? Widziałem, jak je zrywałeś.
- Właśnie to zrobiłeś. - Liczą się chęci.
- To boży syn. - I co, nie lubi kwiatów?
Ja przyniosłem na przyjęcie jedzenie.
- Chodźmy. - Jesteś mędrcem, a nie kucharzem.
Moje roladki z sera i szynki są przepyszne.
Są Żydami, a ty przyniosłeś wieprzowinę?
Nie wieprzowinę, tylko szynkę!
Jak ktoś nie chce jeść, to nie musi.
Będą tam wyznawcy Śiwy.
- Oni zjedzą. - Którzy to?
- Nie kłóć się. - Dobra!
Ale tu cicho.
Wstyd, zaprosiłem Thelmę na takie kiepskie przyjęcie.
Jest cicho, musi być kiepsko.
- Nuda. - Może...
- Spadajmy. - Nie.
- Zanim ktoś nas zobaczy. - Wejdziemy i powiemy, że mamy inne plany.
- Świetnie! - Dobra?
- Jasne, Kacprze? - Tak, dobrze.
- Chodźmy. - Dobra.
- Nie umiesz pukać? - Otwarte.
- Nic tu nie ma. - Jest.
- Ale tu ciemno. - Halo?
Niespodzianka!
- Cholera, to musiało boleć! - Odbiło ci?
- Wystraszyłeś mnie! - Dostałem w szczękę!
- Panie, ześlij łaskę... - Co to?
To nie Jezus, ciociu!
Jesteś cholernie silny.
Odbiło ci, ciociu?
- Sto lat... - To nie on, ciociu!
Dość, ciociu.
Pozbieraj pocięty papirus z podłogi.
- Starczy. - To było trudne.
Przyjęcie musi zacząć się o czasie.
Spóźniłem się, bo kupowałem mu te piękne kwiaty.
- Wszyscy przynieśli kwiaty? - Moje są kolorowe.
- Wszystkie są. - Nie.
- Jak leci, Trzej Mędrcy? - Józef!
- Napijecie się czegoś? - Pewnie.
Co masz?
- Mamy wodę. - Wodę?
Z wodospadu obok.
Jest mały, ale kamienie filtrują wodę.
- Jest smaczna. - Ale to woda.
Nie ma wina, bo Jezus jeszcze nie czyni cudów.
Ciekawe, jak Jezus sobie poradzi z byciem synem Boga i cudami.
Da radę.
Jest taki uroczy.
- Jest. - Pomówię z nim.
Napisałem pełną miłości przemowę.
- Tak? - Jest piękna.
Zrobiłem rysunki, więc chyba zrozumie.
- Ma 30 lat? - Tak!
- Ale ten czas leci. - To mirra?
- Znowu mirra? - Kochanie.
Czekaj.
- Coś nie tak? - Ktoś musi to powiedzieć.
To kwiaty, to mirra.
Za rok nic nie przyniosę.
- Pasuje? - Mówiłam.
- Co? - Baltek.
- Żaden Baltek. Szanuj władzę. - Zmieniłeś się.
On jest królem!
- Uderzyło mu to do głowy. - Przestań!
- Mówiłam. - Przyniosłem jedzenie.
On mnie lubi.
- To nie wieprzowina, prawda? - Pyszne.
Ładnie pachnie.
Cholera!
Pyszne. Nie mogę się oprzeć.
Z czego to?
- To... - Soja! To soja.
- Melchior zrobił. - Soja?
- Tak. - Jak to się robi?
To roladka, nazwa mówi sama za siebie.
Roluje się ciasto z soją i tyle.
- I piecze. - Ale jak gotujesz soję?
- To nie program kulinarny Palmirinhy! - Zaprosiłam ją. Dasz przepis?
- Liczy się indywidualny smak. - Nie żartuj!
Powiedz. Nigdy tego nie jadłam. Pyszne.
Lubię soję z wolnego wybiegu.
Biega po polu, ćwiczy,
je trawę, pije wodę ze strumienia.
Aż osiągnie odpowiedni wiek i wagę.
Potem ją zarzynam, podrzynam gardło siekierą,
zabijam soję i to tyle. Jasne?
To tyle.
Siekierą? Nie nadążam.
To rodzinna tajemnica Melchiora.
Mojej mamy. Znasz ją.
Twoja mama nie hodowała świń?
- To soja. - Cicho. Przyszedł Jezus.
Na ziemię.
Wyłączcie światła.
Niespodzianka!
Kurwa!
Cholera, Leonor!
- Chcecie mnie zabić? - Nie przeżyję przyjęcia.
- Panie, ześlij łaskę... - Zgłupiałaś?
- Gdzie Jezus? - Był na pustyni przez 40 dni.
Ale zaraz wróci.
Czterdzieści dni to dużo.
Co w tym złego?
Poznaje samego siebie, daj spokój.
Martwię się, bo jestem jego ojcem.
Wiemy, przestań.
- Czuję to jako ojciec. - Stwierdzasz...
O mój Boże.
Masz tu coś.
Kochanie, czemu go zaprosiłaś?
Miałam nie zaprosić jego ojca?
Jego ojca? Żartujesz sobie, Maryjo?
- Mówił, że nie przyjdzie, Józefie. - Chwila. Co?
- Kiedy z nim rozmawiałaś? - Cóż...
- Co, Maryjo? - Nie wiem... Wczoraj.
Wczoraj? Jak? Byłem z tobą cały dzień.
- Powiedz prawdę. - Denerwujesz mnie.
- Czyżby? - Wczoraj w nocy.
- Nocą. - Co? Nocą?
- Tak. - Kiedy spałem?
- Cześć. - Kurwa.
- Jak leci? - Jak się masz?
Mam dla was mały prezent.
- Dziękuję. Nie trzeba było. - Naprawdę.
- Dla nas obojga. - Świetnie, dzięki.
Pięknie zapakowany, śliczny materiał.
Patrz, Józefie! Nie mówiłam,
że przyda nam się obraz do domu?
To nasza rodzina.
Pamiętam, że tak mówiłaś.
- Co? Pamiętasz? - Tak się mówi.
Słuchałeś naszych rozmów?
- Nie rób scen. - To naruszenie prywatności.
- Nadużył władzy! - Piękny!
To prawda.
Cieszę się, że się podoba.
- Naprawdę. - Piękny.
Widziałaś? Jestem namalowany do połowy.
- To sztuka! - Sztuka?
Artysta nie miał czasu wszystkich domalować.
Świetny artysta.
- Jak się nazywa? - To ja.
Nie jesteś wszechmogący?
Nie jest doskonały?
Ledwo umie dokończyć obraz.
Miałem wiele rzeczy do zrobienia, Józefie.
Maryjo, on mi dokucza.
Mam też niebiańskie faworki.
Ale nikogo nie faworyzuję!
- Chwila. - „Faworyzuję!”
- Proszę cię! - Straciłeś poczucie humoru?
Noe wymyślił to wieki temu.
Powiem Jezusowi, żeby opowiedział dalej.
- Czuj się jak u siebie. - Czuję.
- Żartuje sobie? - Zepsujesz przyjęcie?
Patrzcie! Już po występie komediowym?
Skończyłeś?
Oto twoje brawa. Idź sobie.
- Co się dzieje? - Synu!
Niespodzianka!
O rety.
Przytul mnie, kochanie!
Pełna sala!
To nikt taki. Idź sobie.
- Jezusek mówił, że będziecie spać. - Zaśpiewać?
- Nie, ciociu. - Urocza. Super strój.
- Czyje to urodziny? - Moje.
Ty potworze, nie mówiłeś! Nie kupiłem ci prezentu!
- Masz poczochrane włosy. - Co za gość.
Kto to? Przedstawisz go nam?
- Kogo? - Mnie!
- Orlando. - Jak się masz?
Jak leci?
Nie trzeba, on sobie idzie.
Skąd pochodzi?
Z pustyni, nie znasz go.
- Co to znaczy? - Z pustyni...
- Ciociu Lupito! - To pedzio?
- Ten drugi był ciemny. - Nie!
- Nie słuchaj jej. - Spoko.
Zjedz to.
Zabierzcie ją. Już!
Mówi to samo o trędowatych i leworęcznych.
Wróć później.
Mamo, mów mi o takich rzeczach.
Skąd miałam wiedzieć, że będziesz tam 40 dni?
Pomyśl, jak się czułam.
Masz rację, przepraszam. Podoba mi się to przyjęcie.
Przepraszam, mamo.
Skąd wiedziałaś, że dzisiaj wrócę?
Twój wujek...
- Wuj Vitorio! Tęskniłem. - Hej.
- Jak się masz? - Dobrze.
- Masz brodę? - Podoba ci się?
- Bardzo. - To z pustyni.
- Zapuściłem. - Dałeś jej urosnąć.
- Czemu ogoliłeś klatkę piersiową? - To do pływania.
- Pływania? - Jezu!
Mój synu, mistrzuniu.
Kocham cię i troszczę się o ciebie od 30 lat.
Mam dla ciebie prezent.
Tatuś zrobił ci coś pięknego.
- To dla mnie? - Tak!
- Jak to działa? - Posłuchaj.
Specjalnie dla ciebie.
Już łapiemy.
- To uroczy flet. - Wielkie dzięki.
Też zrobiłem ci prezent. Oto on.
- Patrz. - O rety!
Można grać jedną ręką.
- Świetny dźwięk. - Dobry!
Umiesz tak na flecie, Józefie?
To inny gatunek.
Pewnie. Kiedyś nauczę cię grać Beatlesów.
- Co to? - Jezusku!
Kocham twoją rodzinę.
Opowiadałem cioci, jak się poznaliśmy. Chyba nie załapała.
- Nie musisz. - To świetna historia!
Całkiem nieciekawa.
- Ależ tak! - Coś do buzi?
Chciałem to opowiedzieć.
Nie!
Nie to! Zwariowałeś?
Chciałem powiedzieć...
- Nikt nie chce wiedzieć. - Daj mu powiedzieć.
- Nie umie opowiadać. - Nie?
- Kąpałem się w oazie. - Nie umie.
- Byłem goły. - I co?
Zapytałem o drogę.
- I mi pokazał. - Pewnie, że tak.
Pokazałem mu.
Ciociu Lupito!
Panie, ześlij łaskę...
- Nie wylewaj! - Nie teraz!
Przestań!
Daj mi to. Naiwna, nic nie rozumie.
- Daj rękę... - Jezu, coś ci powiem.
Czeka cię poważna rozmowa.
Uspokój się, napełnij serce miłością i przygotuj się.
- Zachowaj otwarty umysł. - Tak.
- Otwarty umysł. - Dobrze.
To denerwujące. O co chodzi?
- Synu... - Tak?
Ojciec, wuj i ja chcemy z tobą pomówić.
O co chodzi?
- To ważne. - Powiedz.
Znalazłam...
Znalazłaś mój pamiętnik?
Grzebałaś w moich rzeczach! Ja ci otwieram szuflady?
W pamiętniku nic nie ma!
Nie mam prywatności w tym domu!
Odchodzę!
Tylko ja nie mogę kogoś mieć?
- Jezu... - To zbrodnia, że mam marzenia?
Nie mogę marzyć o kuzynie? Nie jestem z kamienia!
- Jaki pamiętnik? - Co?
- Nie o to chodzi. - Nieważne!
Nie piszę pamiętnika!
Myślę, że pora porozmawiać.
Porozmawiajmy tutaj.
Nie tutaj, synu. Chodźmy do naszego pokoju.
Tak będzie lepiej.
- Możemy? - Orlando, rozgość się.
Wiesz, że z każdym się dogadam.
Już się kumpluję z Lupitą.
Podoba mi się błyskotka tego króla.
To złoto.
Bez żartów!
Nie wierzę. Co to za kamień?
Kochanie, wiesz, że cię kochamy?
Kochanie... Daj mi powiedzieć.
Ja to powiem.
- OK. - Przygotowywałem się
przez 30 lat, daj mi powiedzieć.
Jezu...
Chcemy ci powiedzieć, że...
- Jestem twoim ojcem. - Skurwiel!
- Co to było? - Ty jebany skurwielu!
- Co? - Wiedział, że ja chciałem powiedzieć.
I tak by się dowiedział.
Ale ja miałem mu powiedzieć.
Co? Wuj Vitorio jest moim ojcem?
- Jestem Bogiem. - Nie umie powiedzieć!
Wymyśliłem mowę.
Jesteś zadufany w sobie. Nie masz taktu.
- Synu... - Pasierbie.
Mój syn, a twój pasierb.
- Nieobecny ojciec. - Nieobecny?
Jestem wszechobecny, zawsze jestem. Jestem, kiedy sobie wali.
To nie w porządku.
- Ale wulgarny. - Wystarczy.
Co to, już się nie szanujemy?
Mamo, wyjaśnijmy coś. Wuj Vitorio jest Bogiem?
Nie ma żadnego wuja Vitorio.
Zmyśliliśmy to, by ci nie namieszać.
Jestem Bogiem i twoim ojcem.
A co z Józefem? Jesteśmy spokrewnieni?
Józef jest ojcem zastępczym.
Wkurza mnie, kiedy tak pieprzy.
- Jest jak niania. - Rzucę w niego szafą.
Zrób zakręcone schody albo otwartą kuchnię.
Połamię na tobie cedr!
- Zabiłem dinozaury pierdem. - Wal się!
Więc ty i mama...
- Nie. - Nie?
Nic nie zaszło.
- Nic. - Nic.
Nic a nic.
Ale...
- Co? - No co?
- Cóż... - Co?
- Nie zapominaj... - O co mu chodzi?
- Co? - O co chodzi?
- Wszedłem w nią. - Co powiedziałeś, zjebie?
- Powtórz to! - Przestań!
- Nie znasz mnie! - Józefie!
Zwariowałeś?
- Wyluzuj. - Okaż szacunek!
- Mogę wejść w ciebie. - Znam się z Rzymianami!
Maryjo, uspokój Józka.
- Ja ci dam Józka! - Józek...
Robię trzonki do siekier!
- Nie zadzieraj ze mną. - Dość!
- Chłopak jest zrozpaczony. - Nie rozumiem!
Trzydzieści lat temu
anioł Gabriel powiedział, że urodzę bożego syna i się zgodziłam.
Potem twój ojciec...
To znaczy twój przybrany ojciec, Józef,
najlepszy człowiek, jakiego znam, też się zgodził.
- Jestem synem Boga? - Dokładnie.
Musisz głosić słowo.
- Jakie? - Moje.
Powiesz jednej osobie, ona powie innym i tak dalej.
Jak piramida?
Spokojnie. Życie ma dla ciebie plan.
A co z moimi planami?
Moimi marzeniami? Powołaniem?
- Jakim? - Cieszę się, że pytasz.
Na pustyni próbowałem poznać siebie.
Z pomocą Orlanda zrozumiałem,
że chcę żonglować.
- Co? - Żonglować...
Zapomnij o żonglowaniu. Teraz masz super moce.
Jakie?
- Pozwól, że... - Co się dzieje?
Nic... Widzisz?
Załatwione.
Szaleństwo, co do...
- Twoja ręka! - Coś ty narobił?
Józefie, spokojnie. Co to ma być?
Co zrobiłeś mojemu tacie?
Trzymaj się, spójrz na mnie.
- Trzymaj się. - To moja ręka?
- Patrz na to! - Boży ludu...
Przyczep ją, dokonaj cudu.
Nigdy tego nie robiłem. Przepraszam.
Uspokój się!
Spokojnie.
Chyba weszła. Powinna działać.
Jebany dupek!
- To było łatwe. - Boli!
- Ja to zrobiłem? - Nie rób tak!
Jeśli znowu to zrobisz, to... Znowu to zrobił!
Czemu to robisz? Józefie, trzymaj się.
Spójrz na rękę.
Józefie? Nie!
Józefie.
- Przyczep ją, to boli! - Czekaj!
Chyba muszę ją przekręcić.
Widzisz?
- Podoba mi się to. - Mówiłem.
Zrozum, że jesteś teraz Bogiem.
- Dobrze, ale... - Możesz zrobić wszystko.
Mogę podróżować z Orlandem?
- Prawie wszystko. - Czekają cię inne wyzwania.
No nie wiem, lubiłem swoje stare życie.
Nie wiem, czy chcę mieć nowe wyzwania.
- Bycie synem Boga to błogosławieństwo. - Wolę być synem Józefa.
Wypchaj się!
Józef nie ma pieniędzy.
Nie ma mocy, talentu,
nie ma nawet szacunku społeczności.
Nie wstydzi się swoich ograniczeń. Daje mi być tym, kim chcę.
Dzięki. Też cię kocham.
Czy kiedykolwiek miałem wybór?
Czy też wszystko było postanowione bez pytania mnie o zdanie?
Masz wiele do przemyślenia,
ale twoje życie ma większy sens.
- Muszę pomyśleć. - Zostawmy go.
- OK. - Chodź.
- Chodźmy. - OK.
Chodźmy, Jezus chce to przemyśleć.
- Pewnie, możecie iść. - Chce być sam.
W moim przypadku to bez różnicy.
- Więc „pójdę”. - Pomówię z nim.
Przepraszam, synu.
- Zamyśliłem się. - Wybacz.
Możesz pstryknąć w tę stronę?
Podnieś rękę. Daj mi ją.
Woda zmieniła się w wino!
- Dzięki, synu. - Józefie.
- Słyszysz to? Co to? - Słyszę.
Nasz Bóg jest wspaniały
Świat stworzył w siedem dni
I po jakimś czasie
Potopił swe dzieci
Zrobił Adama z Ewą I seks uprawiali
Jeśli byli tylko oni To skąd się wzięliśmy?
Lecz nie drąż tematu Bo wiarę mieć trzeba
Bóg jest wszechmogący A sensu w tym nie ma
Jezus Chrystus, jego syn Jest taki wspaniały
Na pustyni podziwiałem Wielkość jego... chwały
- Pięknie! - Brawo!
Dziękuję.
Pracuję nad rymami. Poprawię się.
Później zaśpiewam drugą.
Napisałem religijną pieśń o deszczu facetów.
Spodoba wam się.
Jedzmy!
- Nie było obiadu? - Umiesz na tym grać?
Podeprę tym keyboard, bo się chwieje.
Józefie, udało ci się!
Słuchajcie, to Thelma.
Ciężko było tutaj trafić, ale już jestem.
- Kto to? - To moja przyjaciółka.
- Masz na coś ochotę? - Zapłać.
Miałaś ubrać się przyzwoicie.
- I tak zrobiłam. - Musi ci być zimno.
- Nie, jestem rozpalona. - Dobrze.
- Świetnie. - W sypialni nie czuć zimna.
- Maryja, miło mi. - Od Poncjusza?
Nie! Jest mamą jubilata.
To jej dom.
Mamą? Gratuluję.
Mogłabyś nieźle zarobić.
Co to znaczy?
Chwali naszą religijność.
- Maryja jest dziewicą, proszę... - Co?
- A chce być? - Załatw to.
- Zajmę się tym. - Musimy pogadać.
Przyjaciele płacą 30%. Macie wino musujące?
Tak, mamy wino.
Leonorze, proszę.
Jestem ojcem Jezusa.
- Fajnie! - Robię meble.
Daj znać, jakbyś potrzebowała.
Oczywiście, że nie jest prostytutką!
- Jest głodna. - Albo jest dziwką, albo strusiem.
- To jak? - Jest kimś,
kto nie chce być prześladowany przez seksistowski system
- twojego społeczeństwa. - Tak?
Więc powiedz jej... Ojej!
Żeby przestrzegała zasad społeczeństwa.
Patrz, Melchiorze!
Ale z ciebie tyran!
- Czyżby? - Tak.
Krytykujesz moje dziewczyny.
Mógłbym ci przywalić.
- Thelminho, podejdź... - Wino musujące!
- Proszę! - Weź moje!
Moje jest słodkie.
- Kto dodał rodzynki do ryżu? - Ja!
Ja wszystko ugotowałem.
- Zrobiłem indyka z goździkami. - Dlaczego?
Dodałem jabłka do sałatki ziemniaczanej. Jest pyszna!
W tym roku nie ma tortu czekoladowego!
Wiecie co? Będzie tort orzechowy
z trzema warstwami suszonych śliwek i rumem...
Józefie, nic już więcej nie zmieniaj.
Baltek, spróbuj kandyzowanych owoców.
- Było pyszne! - Tak?
Brakowało mi tylko kolendry.
- Zapomniałem! - Dopraw.
Zapytam Maryję. Gdzie Maryja?
- Nie z Jezuskiem? - Może.
- Co to? - Technik zostawił.
- Dodam kolendry. - Nie trzeba!
Czas na sekretnego Mikołaja!
Dobry pomysł. Zaczynajmy!
Mam Baltazara.
Nie mów na głos.
To kalambury?
Ciocia jest już jedną nogą w grobie.
Nie mam prezentu, ale dam komuś kupon na godzinę.
Powiedzmy, że wylosowałam ciebie.
Fajne przyjęcie, co?
- To tylko kadzidło. - To ja.
Wydają się fajni.
Widziałeś gdzieś Józefa?
Widziałeś?
- Będziesz uciekać? - Okaż trochę szacunku.
- Kiedy? - Uszanuj mnie.
Palisz potajemnie, znam cię.
- Byłem w twojej głowie. - Vitorio...
Lubię, kiedy tak się droczysz.
Przestań.
Kocham tę stajenkę i zapach koziej kupy.
Stworzyłem wielki kamień.
- Czujesz? - Tak.
I tak Noe załadował zwierzęta.
Niezła historia, Boże.
Szukamy...
Szukamy pozostałych.
- Przyszłaś z Melchiorem? - Tak. Ciekawe...
Czy nie ma go w tych krzakach.
- Nikt nie wychodził. - I tak sprawdzę.
Po co?
Coś pachnie tytoniem.
- Tam jest. - Tak?
- Idź prosto. - Tam.
Widziałam go tam w cieniu.
- To szaleństwo. - No nie?
- Wyjedźmy. - Co ty robisz?
- Ucieknijmy razem. - Przestań.
Ludzkość już jest skończona, może choćby wybuchnąć.
- Więc? - Nie.
Zbuduję nam hotel na plaży. Będziesz miała interes.
Nie mogę.
- Możesz. Czekałem na to 30 lat. - A jak Jezus się nie zgodzi?
- Będzie inny idiota. Każdy może rządzić. - Pomówię z nim.
- Chcesz na inną planetę? - Przestań.
Lećmy na Marsa.
Na Jupitera.
- Urana. - Musisz szeptać?
- Uran jest gorący. - Nie mów tak.
- Ogrzeję cię moją brodą. - Twój głos.
Wiesz, co potrafię.
Nie musisz używać tego głosu.
- Przestań! - Czemu?
Przestań, Vitorio, oszalałeś?
- Rozwalasz mi życie. - Wariat!
- Mieszasz mi w głowie. - Co jest?
Doprowadzasz mnie do szału. Chodź. Stworzyłem kolejny kamień.
- Maryjo! - To Józef.
To Józef. Idzie tu.
Idź. Zobaczy nas.
Maryjo?
Gdzie ona jest?
- Mam go oślepić? - Przestań.
- Na szybko. - Przestań.
Uczynić go kulawym? To modne.
- Kulawi są wszędzie. - Może...
- Zróbmy to. - Przestań! Zwariuję.
- Przemyślisz to? - Pomówię z Jezusem.
Zasługujesz, by cię cenić.
- Dobrze, puść mnie. - Idź.
Na litość moją.
- Słucham? - Przepraszam.
- Gdzie idziesz? - To mój dom.
- Jezus odpoczywa. - Co?
Był wykończony. Dam znać, że wpadłaś.
OK? Później.
- Jestem jego mamą. - Wiem.
- Chcesz zostawić wiadomość? - Nie drażnij mnie.
Znam takich, jak ty. I takich, co każą innym zabijać własnych synów.
- Maryja, tak? - Dla ciebie pani Maryja.
Marysiu, Jezusek jest wykończony.
Czterdzieści dni na pustyni go dobiło.
Robił rzeczy, o które by się nie podejrzewał.
Damy mu odpocząć, Maryś?
Tylko nie „Maryś”.
Oto prawdziwa Maryja.
Dumna Maryja depcząca głowę węża.
Pustynny żebrak nie omota mi syna.
- Jestem wolontariuszem. - Wiesz co?
Wejdę do pokoju
albo zostaniesz wolontariuszem w organizacji
wyławiającej z Morza Martwego
twoje zgniłe jaja.
- Rany Julek! - Przepraszam. Dziękuję.
Ale agresywna.
Jezu. Zamknąłeś?
- Pewnie on zamknął. - Nigdy nie zamyka.
Daj mu rozwinąć skrzydła.
Jezu!
Śpi, pewnie po herbacie.
- Jakiej? - Był zagubiony.
Chciał pomyśleć i się odprężyć,
więc zrobiłem mu herbatę.
- Jaką? - Była schowana w kuchni.
- Herbata Józefa na jaskrę? - Jest mocna?
Ile mu dałeś?
Biedaczek był spragniony, wypił wszystko.
Kochanie?
Herbata nie pomogła.
Tu mama.
- Kochanie? - Orlando?
- Kochanie? - Orlando!
- Życie ma dla ciebie plan. - Twoje życie ma większy sens.
Zachowaj otwarty umysł.
To pedzio?
Ciekawe, jak sobie poradzi z byciem synem Boga.
Zrozum, że jesteś teraz Bogiem.
Możesz zrobić wszystko.
Gdzie ja jestem?
W swojej głowie.
Kim jesteście?
Wszyscy przez to przechodziliśmy.
Jestem Budda, a to Śiwa.
- A ty? - Tom Cruise kiedyś to wyjaśni.
A to Jah, ale ciężko do niego dotrzeć.
Zjadłbym trochę fasoli.
Jest też Allah. Patrz.
Allah niedługo wróci, prawda?
Jest nieśmiały.
Nie powinieneś mieć czterech rąk?
Kurwa. Agnaldo!
Chwila, idę. Przepraszam! Już idę.
Chwileczkę. Miałem przerwę obiadową.
Cześć wszystkim.
- Na miejsce. - Spokojnie.
Jezu, bycie Bogiem jest super.
- Miałem inne plany. - My też.
Nie chciałem być wymalowany
i szturchany od tyłu.
- Mnie też niezbyt miło. - Ale czemu ja?
Chowanie urazy
jest jak trzymanie w dłoni rozżarzonego węgla.
- Boli. - Nie pieprz, Buddo!
Co?
Zawsze kiedy nie znasz odpowiedzi, zmyślasz i udajesz, że wszystko wiesz.
A nic nie wiesz.
- Wiem więcej niż ty. - Jaki jest sens życia?
Sens życia to...
liść płynący rzeką,
bez wody, bez granic...
Te frazesy działają tylko na twoich wyznawców.
- Tu nie wypalą. - Przyznaj, że nie wiesz!
Zjadłbym jakieś lody.
- Skupmy się. - Czego się boisz, Jezu?
Boję się, że zawiodę, że mnie źle zrozumieją.
Spisz wszystko. Nikt się nie pomyli.
Czy jestem odpowiednią osobą?
Wyluzuj!
Ludzie są naiwni. Uwierzą we wszystko.
Spójrz na mnie!
Spójrz na Śiwę! Na niego!
Chcesz bucha?
Muszę się na to godzić?
Taka okazja się nie powtórzy.
Dziękuję, rozwialiście moje wątpliwości.
Dobrze, Jezusie.
Ucz się dalej i...
- Co jest? - Nie znoszę go!
- Dość! - Co jest?
- Mam dość! - Mówiłem tylko...
Jest wkurwiający!
Uspokójcie się wszyscy. Nie musicie tego robić.
Idę.
Piąteczka.
- Gdzie ten drugi? - Cześć.
Wiesz, że jesteś jednocześnie ojcem i synem?
- To powalone. - Nie słuchaj go, odpłynął.
Ale się zjarałem.
Gdzie ja jestem?
O cholera.
Cholera!
Nazwę ten obraz „Chrzest nowego syna Boga”.
- Cholera! - Nie?
- Znowu? - Nie wierzę.
- Teraz wyjdzie. - Na pewno?
Tyle razy próbowałaś...
Ten bordowy jest trochę...
Wiesz co? Zrobione.
Załatwione.
Ja ciebie chrzczę. Zrobię tak i koniec.
Dzięki Bogu!
Co się dzieje?
- Jezu? - Dzięki ci, Panie!
Wrócił!
Wiedziałam, że wróci.
- Cieszę się. - Niby skąd?
Nie było cię tydzień.
Myślałem, że pięć minut.
Herbata Józefa jest mocna.
Myśleliśmy, że porzuciłeś misję.
- Nie, myślałem o niej. - Spoko.
Powiedziałem, kim jesteś.
Jesteś dzikim, niegrzecznym Koziorożcem.
Czasem zbyt niegrzecznym.
Słuchaj, Orlando...
Trzej Mędrcy mi pomogli.
Masz rację, nikt nie może układać ci życia.
Orlando był wspaniały.
- Daj spokój! - Był!
Opowiedz jeszcze raz, jak kazałem Abrahamowi zabić syna.
Kiedy tu szedłem,
wpadłem na Abrahama z siekierą.
- Powiedziałem mu... - Znam.
Nie napisał tego. Kradniesz czyjś dowcip!
- Ojeju! - Przyszedłem powiedzieć...
Jezusku, spoko.
- Co? - Za późno. Teraz ja jestem synem Boga.
Wróć do Józefa.
Orlando.
Mów mi Lucyfer.
- Jasna cholera. - Mów mi Lucyfer.
Łatwo było cię skusić na pustyni.
Jak to?
Zrobiłem to w mgnieniu oka.
Nie wierzę, że cały czas byłeś kimś innym.
Wykorzystywałeś mnie?
Wierzyłem w ciebie.
Myślałem, że to naprawdę,
że to coś wyjątkowego.
Ale tylko mnie wykorzystywałeś.
Jesteś toksyczny, wiesz?
Ty zdziro!
- Lucyferze, rozkazuję... - Won!
Mój Boże!
Podoba mi się ta moc!
Już po tobie, dziadku!
Czas Boga przeminął.
- Jego syn przejmie władzę. - Zrobię to, jeśli...
Przejąłem jego moc, jestem jego synem.
Kto będzie moją pierwszą damą?
Ohyda.
Nie mogę tego znaleźć...
Ręce precz od mojej żony.
Jasna cholera!
Uczynię świat wspaniałym!
Czas na moją zemstę.
- Mogą grać w Ratatuj. - Moi chrzestni!
Nie wiem, co się dzieje.
Tylko ty możesz nas ocalić.
Orlando.
Siłą czy po dobroci?
Spójrz na nią!
Serio? Ryba?
Jeszcze się uczę.
Maryjo, idź po chleb.
Pokażę ci prawdziwe umiejętności.
O mój Boże.
To na nic, Jezu.
Jesteś za mały, by ze mną walczyć.
Dołącz do mnie.
Razem zawładnijmy światem.
Nikt nie zdoła nas powstrzymać.
Pokażę ci moc.
Nie masz co próbować. Zrobię z tobą, co zechcę.
Tak jest. Obrót.
Obrót, obrót, stój!
A teraz Makarena!
Ręka na głowę, tak jest!
Umiesz twerkować? Do ziemi.
Brawo, mała!
Dobrze. Pokaż.
Tak jest.
A teraz limbo.
Proszę. Pokaż.
Dobrze. Na jednej nodze.
Uciekaj przed smokiem!
Tam jest! Uciekaj!
Jesteś hobbitem! Weź diament!
Do jaskini, uciekaj przed smokiem.
Zionął ogniem! Na ziemię!
Wstawaj! Bierz diament. Do jaskini!
I... stop. Zmęczyłem się.
Dalej, Maryjo. Tańcz!
Tańcz!
Myszy! Tu są myszy!
Synu, on jest pośród nas.
Orlando... masz rację.
Wiem.
Czas Boga przeminął.
Zgadza się.
Jego syn może być tylko jeden.
Lubię mądrych ludzi.
A ten syn...
Może być wszędzie.
Co masz na myśli?
Jest pośród nas.
Chyba nie łapię.
Bóg jest wszędzie.
Leży tam ze złamanym biodrem.
Jest w każdym z nas,
także w tobie.
I co z tego? Nie łapię...
Nie?
Co to?
Co? Gdzie Jezus?
Zapomnij, uciekł. To tchórz.
Wie, że nie może...
Wie...
Czuję... Wie...
Zjadłem coś, co mi zaszkodziło.
To tylko zgaga.
Pierdol się!
- Józefie! - Maryjo!
- W porządku? - Tak.
Spójrz na mnie.
Co jest?
O Boże, Baltazarze.
To dżem?
Widziałam tu myszy.
Gdzie one są?
Rozumiesz, czemu cię potrzebuję?
Tak, tato.
Zło zawsze powraca.
To niewiarygodne.
- Wszystko dobrze? - Teraz tak.
Wynocha!
Cieszę się, że przyjąłeś misję.
Jeszcze nie przyjąłem.
Co masz na myśli?
- Mówiłeś, że rozumiesz. - Ale się nie zgodziłem.
Nie jestem gotów wszystkiego porzucić.
Poza tym to nie dla mnie, wiesz?
Nie podoba mi się twój styl.
Dla zabawy każesz komuś zabić syna.
Zamieniasz miasto w kamień po zabiciu wszystkich.
Zamykasz Jonasza na miesiąc w wielorybie.
To jest złe.
Lubię żonglowanie, koraliki,
muzykę,
poezję...
Mamy inny styl.
Czasem za ostro sobie żartuję.
Ale wysłuchaj mnie.
Właśnie skończyłeś 30 lat, tak?
Co powiesz na trzyletni staż?
- To możliwe? - Pewnie.
Jeśli nie będziesz tego chciał w wieku 33 lat,
znajdę kogoś innego i wrócisz do poezji,
muzyki i innych takich.
Chwila. Naprawdę?
Jeśli za trzy lata zmienię zdanie,
wszystko wróci do normy?
W wieku 33 lat będziesz mógł odejść.
Obiecujesz?
Bóg nie kłamie.
Dobrze. Ale pod jednym warunkiem.
Jakim?
Chcę wybrać 12 mężczyzn do towarzystwa.
Rozumiem.
Wiesz, że to nie musi być 12 mężczyzn?
- Mogą być kobiety. - Wiem,
ale już wybrałem 12 kolesi.
- Oczywiście. - Co się działo?
- Jasna cholera! - Co jest?
Umarł.
Cholernie mnie przestraszył. Nagle wyskoczył.
Nie musiałeś tego robić. Właśnie o tym mówiłem.
Wskrześ go.
- Coś się pali. - Gdzie?
Maryjo, chodź ze mną.
- Nie mogę. - Szybko.
Pożar od razu by się tu rozniósł.
Chcę zrobić z tobą córkę.
- Gdzie się pali? - Nigdzie.
- Co? - Nic.
To nie było konieczne.
I proszę.
- Pożegnaj się z mamą. - Żegnaj.
Pa, mamo. Dzięki za wszystko.
Kochamy cię.
- Pa, ciociu. - Bóg z tobą.
Wybaczcie bałagan.
Idziemy do nieba?
Nie. Do Galilei.
Lubię dramatycznie wychodzić ze światłami.
Biedacy to kochają.
- Panie! - Słucham?
Powiem coś.
Posłuchaj, Boże.
Byłem dziecinny
w tej niepotrzebnej kłótni
o miłość Maryi i Jezusa.
Chciałbym cię przeprosić.
Może moglibyśmy...
zostać przyjaciółmi.
Pewnie.
- Sztama? - Sztama.
- Idziemy? - Za co to?
- To uścisk dłoni. - Moja ręka!
Kurwa, to boli!
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz